เมื่อวานที่ผ่านมา (2/2/51) เป็นวันเกิดของแฟนผม เธอไปทำบุญตามปกติที่ทำทุกปีกับครอบครัว...
ส่วนผมนั้น หลังจากตื่นสายพอประมาณแล้ว ผมก็ออกจากหอไปอนุสาวรีย์ชัยฯ เพื่อไปเยี่ยมปู่และนัดเจอกับพ่อแม่ เรื่องที่จะไปซื้อรองเท้าสำหรับรับปริญญา
เผอิญว่าผมไม่มีรองเท้าหนังใส่กับเขาสักคู่นี่สิ
ไม่ได้ใส่มาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ไปแข่งนั่งบรรเลงเพลงกับวงโยธวาทิตเมื่อสมัยมัธยม...
พอขึ้นมามหาวิทยาลัยแล้ว ก็ไม่ได้แตะ ไม่เคยมีเป็นเจ้าของกับเขาด้วย
กลับมาที่เรื่องไปเยี่ยมปู่ก่อน ปู่ย้ายจากไอซียูขึ้นมาอยู่ที่ห้องปกติก็นานแล้วเหมือนกัน
ปู่ดูแย่ลง.. ตามอาการโรคที่เข้ามารุมเร้า ตามอายุของท่าน ตามอะไรที่เคยผ่านมา
ตอนนี้พ่อบอกว่าปู่เป็นนิ่วด้วย ผมถามว่ายิงเลเซอร์ได้ไหม พ่อบอกไม่ได้หรอก ร่างกายทนไม่ไหวแน่
ผมถามจนรู้ว่าเป็นในถุงหรือท่อน้ำดีนี่แหล่่ะ น่าสงสาร
คนที่เป็นนิ่วเกิดจากทานน้ำน้อย กลั้นปัสสาวะ ทำงานหนักติดต่อกันเป็นเวลานาน
ซึ่งปู่ก็เป็นทั้งสามข้อ... ข้อสุดท้ายนั้นท่านทำมาตลอด เพื่อลูกหลาน
ตอนนี้ปู่ไม่เหลือเค้าของคนที่เคยเป็นข้าราชการดีเด่น เคยเป็นครูที่คนให้ความเคารพนับหน้าถือตาในจังหวัดนครสวรรค์ เคยออกโทรทัศน์ในช่วงสงกรานต์ ฯลฯ
เหลือแค่ภาพของชายชรา ผู้เป็นบุพการีของพ่อผม เป็นคนที่ผมรักมากคนหนึ่ง
ปู่ซูบเซียวไปมากจนหนังติดกระดูก ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจและคอยวัดชีพจรตลอดเวลา ปอดติดเชื้อ นิ่วก็เป็น
ไม่นับพฤติกรรมของลุกๆหลานๆหลายคนที่ผมเห็น
ผมคิดถึงเรื่องกรรมขึ้นมาทันที ผมไม่รู้ว่าปู่เคยทำอะไรมาบ้างหรือไม่
ผมไม่มีความจำเป็นจะต้องรู้ ก็ได้แต่คิดไปต่างๆนานา
มีอยู่ขณะหนึ่ง... ปู่ไอ สำลักน้ำที่ท่วมปอด น้ำที่ผสมกับเลือดของท่านจนออกสีน้ำตาลแดงจางๆ และสีน้ำตาลจากเสลดติดเชื้อ ก็ไหลออกมาจากรูที่เจาะไว้ที่คอ ที่เสียบท่อเครื่องช่วยหายใจไว้
ใบหน้าท่านเขียวคล้ำขึ้นมาจากอาการขาดอากาศหายใจ ต้องรีบเรียกพยาบาลมาดูดเอาเสมหะตางๆออกไปทางรูที่คอนั่นแหล่ะ
อาการท่านเหมือนกับบางอย่างกำลังจมน้ำอย่างทรมาน...
เราพอเรื่องความเจ็บความตายไว้ก่อน ผมออกมาเดินที่เซ็นทรัลลาดพร้าวกับพ่อแม่ประมาณสี่โมงเย็น ผมเลือกซื้อรองเท้ามา 2 คู่ คือรองเท้าหนังไว้ใส่รับปริญญา กับรองเท้าผ้าใบที่ใส่ได้ไม่อับและใส่ได้ทุกวันสบายๆ ก็ได้ Walker กับ Nike Free มา
ตอนเช้าตัดแว่นใหม่ด้วย รวมทั้งวันหมดไปเกินหมื่น รู้สึกผิดแฮะ
แต่ก็เป็นเพราะว่าก่อนหน้านี้ ผมซื้อของที่ไม่เคยเป็นทางการเลย อย่างมากที่สุดก็แค่สุภาพ แต่ไม่ formal
ทำให้พ่อแม่หมดเปลืองไปใช่เหตุ เพราะท่านก็ต้องใช้เงินกับการดูแลพยาบาลปู่ก็ไม่ใช่น้อย
แต่ผมคิดว่าการจะตอบแทนท่านได้กับเรื่องพวกนี้ก็คือ ให้ท่านได้ไปยินดีกับเรา และลืมความกังวลทิ้งไปซะ...
